پیشنهاد پروژهٔ خوب طولانی نیست؛ مشتری را در یک صفحه از «مشکل من چیست» به «حالا چه کنم» میرساند. مهمترین بخشش هم «آنچه در پروژه نیست» است، چون جلوی بیشترِ بحثهای بعدی را میگیرد.
چطور این پرامپت کار میکند
این پرامپت ساختار را قفل میکند و محتوا را از تو میگیرد؛ یعنی مدل نقش نویسنده دارد، نه تصمیمگیرنده.
- هفت بخش ثابت: ساختار آشنا باعث میشود مشتری سریعتر پیدا کند چه میخواهد و تو هم چیزی را جا نیندازی.
- بخش «آنچه نیست»: فهرست چیزهایی که شامل پروژه نیستند: متننویسی، عکس، پشتیبانی بعد از تحویل. این بخش جلوی افزایش بیصدای دامنه را میگیرد.
- علامت [؟]: بهجای اینکه مدل قیمت یا زمان بسازد، جای خالی را نشان میدهد.
- اطلاعات ورودی: هرچه مشخصتر بنویسی، پیشنهاد کمتر عمومی میشود.
یک مثال
فرض کن برای یک فروشگاه کوچک پوشاک، صفحهٔ ویترین میسازی. در اطلاعات مینویسی «سه بازنگری، تحویل در دو هفته». خروجی باید این دو عدد را در بخش زمانبندی و شرایط بیاورد و برای قیمتِ ننوشتهشده [؟] بگذارد. حالا خودت قیمت را بر اساس روش قیمتگذاری پروژه حساب میکنی و جای [؟] را پر میکنی.
چطور شخصیاش کنیم
- برای پروژهٔ بزرگتر، بخش «فازها» اضافه کن و هر فاز را جدا قیمت بده.
- اگر مشتری رسمی است، بخواه «لحن رسمیتر، بدون ضمیر اولشخص».
- یک نسخهٔ کوتاه سهخطی برای ایمیل بخواه و فایل کامل را پیوست کن.
اشتباههای رایج
- فرستادن پیشنهاد با علامت [؟] باقیمانده.
- ننوشتن تعداد بازنگری؛ بعدها «یک تغییر کوچک» بیانتها میشود.
- دادن قیمت بدون حسابکردن ساعتهای واقعی.
ادامه
بعد از پیشنهاد، اینها به کارت میآیند: برای پیام اول قبل از پیشنهاد، برای یادآوری مؤدبانهٔ پرداخت. برای فهمیدن منطقِ پشتِ همهٔ این دستورها، راهنمای نوشتن پرامپت را بخوان و فهرست کامل را در کتابخانهٔ پرامپتهای آماده ببین.
سوالات متداول
راهنمای اصلی این بخش
کتابخانهٔ پرامپتهای آماده: فارسی و انگلیسی، با دکمهٔ کپیتحریریهٔ سرنخ
تیم نویسندگان و آزمایشگران
ما چند نفریم که هر روز با ابزارهای هوش مصنوعی و اتوماسیون کار میکنیم. هر راهنمایی که اینجا میبینید اول روی کارِ خودمان امتحان شده و بعد نوشته شده است.